Ks. prałat dr Stanisław Kopeć

 

Urodził się 29 stycznia 1931 r. w Radwanie (parafia Smęgorzów), jako syn Franciszka i Adeli z domu Płaneta. Szkołę Podstawową ukończył w Smęgorzowie, a Liceum Ogólnokształcące w Dąbrowie Tarnowskiej. Po maturze, w 1950 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. 29 czerwca 1955 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Karola Pękali. Jako wikariusz pracował w trzech parafiach: w Wielopolu Skrzyńskim (1955-1958), w Lubzinie (1958-1959) i w Tarnowie – w Katedrze (1959-1964).

 

W maju 1964 r. został, przez biskupa Jerzego Ablewicza, mianowany proboszczem w Radgoszczy. Przyszedł do parafii z nadzieją, że będzie mu dane wybudować nową plebanię. Po półrocznych staraniach, uzyskał zatwierdzenie planów i zezwolenie na budowę. Prowadzono ją konsekwentnie, mimo ogromnych trudności. Parafianie zaangażowali się bardzo mocno. Dziennie pracowało nawet 40 osób. Nie brakowało furmanek konnych i ciągników. W maju 1965 r. budynek był zadaszony. Odremontowano też kościół – wprawiono nową stolarkę, zakonserwowano deski na ścianach i dach, ocieplono strop, odnowiono polichromię, ołtarze i stacje drogi krzyżowej, sprawiono tymczasowe ogrzewanie, zbudowano 22-głosowe organy, wprawiono witraże. Kupiono brakujący dzwon, otynkowano dzwonnice, a wokół kościoła zbudowano chodnik betonowy i schody.

 

W latach 80., po wieloletnich żmudnych staraniach o pozwolenie, wybudowano kościół w Krzywdzie i dwie kaplice: w Narożnikach i w Łęgu. Przy kościele utworzono nową parafię pod wezwaniem Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych, do której przynależy Łęg, a kaplica pod wezwaniem Świętej Rodziny w Narożnikach stała się świątynią dojazdową kościoła w Radgoszczy.

 

W uznaniu zasług bp Ablewicz mianował ks. Stanisława Kopecia notariuszem dekanatu szczucińskiego, odznaczył godnością kanonika i dał prawo używania rokiety i mantoletu.

 

Po 28 latach pracy w Radgoszczy, ks. Kopeć został, przez biskupa Józefa Życińskiego, przeniesiony do Ropczyc, jako proboszcz tamtejszej parafii i dziekan. Tam zastał go podział administracyjny – Ropczyce weszły w skład diecezji rzeszowskiej. Pierwszy jej ordynariusz bp Kazimierz Górny, przeniósł w 1993 r. ks. Stanisława do Czudca. Mianował go proboszczem, dziekanem, ojcem duchownym i zlecił zorganizowanie koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Łaskawej. Ks. Kopeć został pierwszym kustoszem czudeckiego sanktuarium. Koronacja była równocześnie ukoronowaniem jego pracy duszpasterskiej.

 

W rok po tym wydarzeniu przeszedł na emeryturę i zamieszkał w wikarówce w Czudcu. W latach 2006-2008 pracował na misjach w Żytomierzu na Ukrainie. W tym czasie biskup rzeszowski mianował go kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Strzyżowie z tytułem prałata.

 

Ksiądz dr Stanisław Kopeć był wielokrotnie doceniany również przez władze świeckie. Zaproponowano mu tytuł Człowieka Roku Powiatu Dąbrowa Tarnowska, ale odmówił przyjęcia go od władz komunistycznych. W wolnej Polsce, z rąk ministra kultury, przyjął „Złotą Odznakę za Opiekę nad Zabytkami”. Przyjął też, od Zarządu Powiatu Strzyżowskiego, nagrodę honorową w kategorii kultura, sztuka, oświata, ochrona dziedzictwa narodowego, a od Urzędu Gminy w Czudcu tytuł „Zasłużony dla Gminy Czudec”. Od Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP otrzymał „Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

 

 

Ksiądz prałat Jan Pietryka

 

Urodził się 5 maja 1940 roku w Woli Chorzelowskiej, jako najmłodsze z trojga dzieci Bronisławy i Tomasza. Naukę rozpoczął w Szkole Podstawowej w rodzinnej wsi i kontynuował w Trześni. Później uczył się w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 w Mielcu, a – po uzyskaniu świadectwa dojrzałości – w 1958 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Po sześciu latach studiów filozoficzno-teologicznych, 28 czerwca 1964 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerzego Ablewicza.

 

Posługę kapłańską pełnił kolejno w parafiach: Trzetrzewina, Łącko, Kamionka Wielka i Bochnia, będąc równocześnie dekanalnym duszpasterzem Liturgicznej Służby Ołtarza.

 

13 października 1976 roku rozpoczął pracę w parafii Luszowice, początkowo jako wikariusz, a od 1978 roku jako proboszcz. Funkcję tę sprawował nieprzerwanie przez 32 lata, do 15 sierpnia 2010 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę. W tym roku ksiądz prałat obchodzi jubileusz 50-lecia kapłaństwa.

 

Przez wszystkie lata pracy, dał się poznać jako sprawny organizator życia parafialnego, pozostawiając wiele dokonań w sferze duchowej i materialnej.

 

Duchowym, ale równocześnie wymiernym, efektem misji duszpasterskiej księdza Pietryki są, powołane z jego inicjatywy, prężnie działające grupy i stowarzyszenia: Róże Różańcowe, Bractwo Świętego Józefa, Rycerstwo Niepokalanej, Bractwo Szkaplerza i Honorowa Straż Serca Jezusowego, a także Akcja Katolicka, Caritas, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Dziewczęca Służba Maryjna, Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej, Szkolne Koło Caritas, Kolędnicy Misyjni.

 

Przez czas pobytu w Luszowicach był nauczycielem religii, przygotowywał dzieci i młodzież do sakramentów świętych. Katechizując, zwracał szczególną uwagę także na sprawy wychowawcze: kulturę osobistą, troskę o estetykę otoczenia, piękno i umiłowanie „Małej Ojczyzny”. Inicjował powstanie gazetki parafialnej „Idźcie do Józefa” i strony internetowej parafii.

 

Wyzwalał aktywność wśród osób zrzeszonych w stowarzyszeniach, współorganizował: spotkania opłatkowe dla seniorów, pomoc materialną dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, diecezjalne spotkania Stowarzyszenia Rodzin Katolickich (połączone z poświęceniem placu Świętego Józefa) i wiele innych. Za zaangażowanie na rzecz rodzin, odznaczony został medalem „W służbie rodzinie” przyznawanym przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Tarnowskiej.

 

Dzięki wyjątkowej operatywności księdza prałata i jego trosce o dobro wspólne, zmieniał się wizerunek parafii, nastąpiły też duże zmiany w jej materialnej infrastrukturze. Wzniesiono i wyposażono kaplicę w Lipinach, wybudowano kaplicę cmentarną, wykonano chodniki na cmentarzu i parking w jego sąsiedztwie, wybudowano i wyposażono Dom Parafialny w Luszowicach. Przeprowadzono wiele prac remontowo-konserwatorskich, m.in: remont dachu kościoła i pokrycie go blachą miedzianą, ocieplenie sklepienia świątyni, wymiana instalacji elektrycznej i nagłaśniającej, nowe tynki i nowa polichromia. Dokonano konserwacji i złoceń wszystkich ołtarzy, odnowiono obrazy i witraże, wstawiono kilka nowych okien witrażowych. Renowacji poddano kościelne ławki, wykonano meble do zakrystii, zainstalowano nowe organy. Duże zmiany zaszły także na zewnątrz kościoła, przykładami: nowa elewacja, chodnik procesyjny, aranżacja zieleni, remont ogrodzenia. Rozbudowano i wyremontowano budynek plebanii: wzmocniono fundamenty, pogłębiono piwnice, wykonano nowy dach pokryty blachą miedzianą. Zagospodarowano teren wokół plebanii i Domu Parafialnego – wykonano ogrodzenie, parking, zasadzono zieleń.

 

Obowiązki proboszcza parafii, łączył ks. Jan z innymi. Przez wiele lat był diecezjalnym wizytatorem nauki religii w ramach wizytacji kanonicznej, prowadził Oazy dla rodzin, rekolekcje dla różnych wspólnot (maturzystów, katechetów świeckich, powołaniowe), uczestniczył w pracach Diecezjalnego Zespołu Duszpasterstwa Rolników, pełnił funkcję wicedziekana Dekanatu Tarnów Północ (m.in. koordynując działalność charytatywną) i asystenta Akcji Katolickiej w Dekanacie Dąbrowa Tarnowska. Dekretem ks. bpa Wiktora Skworca w 2005 roku księdzu Janowi Pietryce nadano godność kanonika honorowego Kapituły Bocheńskiej.

 

 

 

 

Ksiądz Ignacy Piwowarski

Urodził się 7 sierpnia 1941 r. w Buczu koło Brzeska, jako syn Jana i Józefy z d. Kania. Szkołę Podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości. W latach 1955-1959 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Brzesku, gdzie w maju 1959 r. zdał egzamin dojrzałości. 1 października 1959 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Ukończył je w 1965 roku i 27 czerwca, z rąk biskupa Jerzego Ablewicza, przyjął święcenia kapłańskie.

 

Jako wikariusz rozpoczął służbę duszpasterską w Szarwarku koło Dąbrowy Tarnowskiej. Przebywał tak do roku 1967. Od 1967 do 1971 r. pracował w parafii Rzochów (obecnie dzielnica Mielca). W okresie 1971-75 pełnił z kolei obowiązki wikariusza w parafii Lipinki (obecnie diecezja rzeszowska).

 

W 1975 r. przeniesiony został na wikariat do Mościc, a następnie do Łącka, skąd – na prośbę proboszcza ks. Kazimierza Martyńskiego i za zgodą Kurii Diecezjalnej w Tarnowie – powtórnie przybył do Lipinek.

 

12 sierpnia 1981 r. Został mianowany proboszczem w Bereście koło Krynicy. Kiedy wprowadzono w Polsce stan wojenny, a władze komunistyczne zawiesiły, a następnie rozwiązały związek zawodowy „Solidarność", mieszkanie ks. Piwowarskiego stało się miejscem azylu dla ukrywających się, prześladowanych i ściganych przeciwników reżimu. Przez całe lata 80. plebanię w Bereście odwiedzali wybitni działacze „Solidarności" i opozycji demokratycznej. W Bereście ks. Ignacy przechowywał również sztandar „Solidarności” z Fabryki Maszyn Wiertniczych i Górniczych w Gliniku-Gorlicach oraz teczkę z aktami sądeckiej „Solidarności”, która została wykradziona z zaplombowanej siedziby, zanim zdążyli przyjechać pracownicy Służby Bezpieczeństwa. Teczka ukryta została pod stopniami ołtarza łaskami słynącego obrazu Matki Bożej Pokrownej, później – przez 10 lat – była zakopana pod ziemią. Przetrwała w dobrym stanie, by w 1990 r. powrócić do właścicieli.

 

Za patriotyczną i krytyczną wobec władz komunistycznych postawę, ks. Piwowarski był inwigilowany przez SB. Jej agenci zakładali w jego mieszkaniu i samochodzie podsłuchy. Przed pierwszymi, częściowo demokratycznymi, wyborami, 4 czerwca 1989 r. z inspiracji ks. Piwowarskiego i ks. Mariana Kwaśniaka z Banicy – we współpracy z Andrzejem Wolakiem z Polan – rozwieszono w okolicach Krynicy plakaty kandydatów Solidarności, aby wyborcy wiedzieli, kto jest jej przedstawicielem.

 

Kolejnym probostwem ks. Piwowarskiego była parafia pw. św. Kazimierza w Radgoszczy. Objął ją już po przemianach demokratycznych, w 1992 roku. Tu, z nami, na radgoskiej ziemi pracował aż do emerytury, na którą przeszedł 26 sierpnia 2006 r., w związku z dolegliwościami zdrowotnymi. Obecnie jest rezydentem w domu rodzinnym, w rodzinnej parafii Bucze koło Brzeska.

 

40 lat pracy duszpasterskiej ks. Ignacego Piwowarskiego wypełniły działalność duszpasterska, troska o zabytki dziedzictwa kulturowego oraz praca patriotyczna. Uczył patriotyzmu, obowiązków religijnych i obywatelskich.

 

W uznaniu zasług ks. Piwowarskiego w krzewieniu takich wartości, jak wiara, prawda i patriotyzm Rada Miejska w Brzesku nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Brzesko. Uroczystość wręczenia tytułu odbyła się 3 maja 2013 r. na sesji w dniu Święta Konstytucji. 28 lipca 2013 roku otrzymał Honorowe Obywatelstwo Gminy Lipinki.